مقدمه و هدف:با گسترش فناوری اطلاعات و ارتباطات و توسعه روزافزون تجارت الکترونیکی، قراردادهای الکترونیکی به یکی از مهم‌ترین ابزارهای انجام معاملات و روابط حقوقی در عصر حاضر تبدیل شده‌اند. پژوهش حاضر با هدف بررسی عقد الکترونیکی و چالش‌های آن در نظام حقوقی ایران با تأکید بر ایجاب و قبول انجام شده است.
روش‌شناسی پژوهش: پژوهش به روش توصیفی ـ تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانه‌ای انجام شده است. در این راستا، مقررات قانون مدنی، قانون تجارت الکترونیکی، آثار و دیدگاه‌های حقوقدانان و پژوهش‌های مرتبط با قراردادهای الکترونیکی مورد مطالعه و تحلیل قرار گرفته و مهم‌ترین چالش‌های حقوقی مرتبط با ایجاب و قبول در فضای الکترونیکی بررسی شده است.
یافته‌ها: یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که اگرچه قانون تجارت الکترونیکی ایران اعتبار داده‌پیام و امضای الکترونیکی را به رسمیت شناخته و زمینه قانونی لازم برای انعقاد قراردادهای الکترونیکی را فراهم کرده است، اما همچنان ابهاماتی در خصوص احراز رضایت واقعی طرفین، انتساب داده‌پیام به اشخاص، تعیین زمان و مکان انعقاد قرارداد و اعتبار برخی از قراردادهای الکترونیکی وجود دارد. همچنین مشخص گردید که قراردادهای کلیک‌ورپ به دلیل اعلام صریح اراده کاربران از اعتبار حقوقی بیشتری برخوردار هستند و رعایت اصل آگاهی و رضایت واقعی کاربران نقش اساسی در صحت و نفوذ قراردادهای الکترونیکی دارد.
نتیجه‌گیری: تقویت زیرساخت‌های احراز هویت الکترونیکی، توسعه نظام امضای الکترونیکی مطمئن، حمایت بیشتر از حقوق مصرف‌کنندگان و ارائه تفسیرهای حقوقی متناسب با تحولات فناوری می‌تواند موجب افزایش امنیت حقوقی و اعتماد عمومی به معاملات الکترونیکی شود.