مقدمه و هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش واسطه‌ای حمایت عاطفی معلم در رابطه بین خودکارآمدی تحصیلی با انگیزه پیشرفت دانش‌آموزان مقطع متوسطه دوم شهرستان نورآباد ممسنی انجام شد.
روش شناسی پژوهش: روش این پژوهش، توصیفی از نوع همبستگی بود و جامعه آماری آن را تمامی دانش‌آموزان دختر مقطع متوسطه دوم این شهرستان (2620 نفر) تشکیل دادند. با توجه به جدول مورگان، 335 دانش آموز به عنوان نمونه آماری در نظر گرفته شد. روش نمونه گیری، تصادفی خوشه ای چند مرحله ای بود. جهت گردآوری داده‌ها از پرسشنامه‌های استاندارد خودکارآمدی تحصیلی جینکز و مورگان (1999)، حمایت عاطفی معلم ساکیز (2007) و انگیزه پیشرفت با پرسشنامه هرمنس (1970) استفاده گردید که روایی صوری و محتوایی آن‌ها به تایید متخصصان و اساتید صاحب‌نظر رسید. همچنین به منظور تعیین پایایی، ضریب آلفای کرونباخ برای متغیرهای انگیزه پیشرفت ۷۹۲/۰، خودکارآمدی تحصیلی ۸۱۷/۰ و حمایت عاطفی معلم ۷۷۶/۰ محاسبه شد که نشان‌دهنده پایایی بالای ابزارها است. برای تجزیه و تحلیل داده‌ها از نرم‌افزارهای آماری SPSS و Amoos و آزمون های همبستگی پیرسون و تحلیل مسیر استفاده شد.
یافته ها: نتایج نشان داد که بین خودکارآمدی تحصیلی و حمایت عاطفی معلم با انگیزه پیشرفت رابطه مثبت و معناداری وجود دارد؛ افزون بر این، نتایج تحلیل مسیر تایید کرد که حمایت عاطفی معلم به عنوان یک متغیر واسطه‌ای، رابطه بین خودکارآمدی تحصیلی و انگیزه پیشرفت دانش‌آموزان را به شکل معناداری واسطه گری می‌کند.
نتیجه گیری: گویای آن است که تقویت باورهای خودکارآمدی در دانش‌آموزان همراه با اتخاذ رویکرد حمایتی و عاطفی از سوی معلمان، بسترساز افزایش اشتیاق و انگیزه آنان برای دستیابی به پیشرفت‌های تحصیلی و اهداف بلندمدت آموزشی در منطقه ممسنی خواهد بود.