مقدمه و هدف: پژوهش حاضر به تحلیل حقوقی نحوه جبران خسارت توسط شهرداری‌ها در فرآیند تملک اراضی اشخاص می‌پردازد و چالش‌های حقوقی، اجرایی و اقتصادی این فرآیند را بررسی می‌کند.
روش شناسی پژوهش: . پژوهش پیش رو از نظر روش، در زمره تحقیقات توصیفی-تحلیلی قرار می‌گیرد. داده‌های مورد نیاز با استفاده از روش اسنادی (کتابخانه‌ای) و با مرور منابع مکتوب و دیجیتال گردآوری شده‌اند. همراه با تحلیل قوانین، آرای قضایی و پیشینه پژوهش.
یافته ها: یافته‌ها حاکی از آن است انواع خسارتها شامل:خسارت معنوی، خسارت مادی، خسارت مقطوع و جریمه ها، خسارت غیرقابل جبران، خسارت طاری یا ضمنی، خسارت مورد انتظار، خسارت بیش از حد مقرر قانونی، خسارت خاص، خسارت عام یا مستقیم، خسارت اسمی، خسارت تنبیهی، خسارت جبرانی همچنین اصل غرامت کامل اغلب محدود به ارزش مالی می‌شود و جنبه‌های غیرمادی مانند زیان‌های روحی نادیده گرفته می‌شود. شیوه‌های جبران خسارت عمدتاً به دو دسته کلی تقسیم می‌شوند: جبران عینی (اعاده به وضعیت سابق) و جبران معادلی (بدلی).
نتیجه گیری: شهرداری‌ها به عنوان یک نهاد حقوق عمومی غیردولتی در ایفای وظایف خدمات‌رسانی به شهروندان ممکن است باعث بروز خسارت‌هایی گردند. نظارت شهرداری بر پروژه‌های عمرانی جزء ضروریات مدیریت شهری بوده و هیچ عذری نمی‌تواند عدم نظارت را توجیه کند. قانون به نوعی در قالب تعهد به نتیجه (نظارت) پیش‌بینی کرده است که با مداقه در این موارد باید یک مسئولیت غیر تقصیری را تفسیر نمود.