مقدمه‌و هدف: روابط بین‌فردی یکی از مؤلفه‌های کلیدی رشد اجتماعی و هیجانی دانش‌آموزان است که نقش مهمی در سازگاری تحصیلی و اجتماعی آن‌ها ایفا می‌کند. تقویت این روابط از طریق آموزش مهارت‌های ارتباطی در مدرسه، زمینه‌ساز تعامل مؤثر، کاهش تعارض و افزایش احساس تعلق در میان دانش‌آموزان می‌گردد. پژوهش حاضر،با هدف بهبود روابط بین‌فردی دانش‌آموزان دختر پایه چهارم دبستان، در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ انجام شد.

روش‌شناسی پژوهش: پژوهش با روش ترکیبی کمی و کیفی و با راهبرد اقدام پژوهی انجام شد؛ درعین حال، اساس کار بر روش کیفی استوار بود. ابزارهای پژوهش شامل مصاحبه با معلمان، والدین، دانش‌آموزان و مشاور، مشاهده مستقیم روابط بین‌فردی و مطالعه متون علمی و پرسشنامه روابط بین‌فردی منجمی‌زاده (۱۳۹۱) بوده که با کمک والدین توسط دانش‌آموزان تکمیل شد. پس از تحلیل داده‌ها، ۱۴ دانش‌آموز با ضعف در مهارت‌های بین‌فردی، در ۷ جلسه ۴۵ دقیقه‌ای بصورت گروهی در زمینه مهارت‌های ارتباطی و روابط بین فردی آموزش دیدند.

یافته ها: یافته‌های پژوهش نشان داد که آموزش مهارت‌های بین‌فردی منجر به بهبود تعاملات اجتماعی، افزایش همدلی و مسئولیت‌پذیری، کاهش تعارضات میان دانش‌آموزان و ارتقای مشارکت آنان در فعالیت‌های گروهی شده است.تحلیل کیفی مصاحبه‌ها و مشاهده‌ها نیز این بهبود را تأیید کرد.

نتیجه گیری: نتایج این پژوهش می‌تواند تعاملات اجتماعی دانش‌آموزان را بهبود بخشد و چالش‌های ارتباطی والدین، معلمان و مربیان را کاهش دهد. ارائه الگوهای رفتاری مثبت و فرصت‌های عملی تمرین مهارت‌های بین‌فردی توسط مربیان نیز می‌تواند به رشد اجتماعی، افزایش همدلی و تقویت فرهنگ گفت‌وگوی سازنده در مدرسه بینجامد.