مقدمه و هدف: در دوران کنونی، تحول پارادایمی از مدیریت دارایی‌های فیزیکی به سرمایه‌گذاری بر ظرفیت‌های ناملموس روان‌شناختی، جایگاه مفهوم سرمایه روان‌شناختیرا به عنوان یک مزیت رقابتی پایدار در سازمان‌ها و نهادهای آموزشی تثبیت کرده است. هدف کلی این پژوهش نگاهی نو به سرمایه‌های روان‌شناختی در مدارس است.
روش شناسی پژوهش: در این مطالعه از روش تحقیق توصیفی با رویکرد کتابخانه‌ای استفاده شد.
یافته ها: یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد سرمایه روان‌شناختی—شامل خودکارآمدی، امیدواری، خوش‌بینی و تاب‌آوری—یک سازه ترکیبی و توسعه‌یابنده است که در سازمان‌ها به منبعی برای مزیت رقابتی پایدار تبدیل می‌شود. در محیط‌های آموزشی، این سرمایه از سطح فردی فراتر رفته و به یک «سرمایه جمعی تحول‌آفرین» تبدیل می‌شود که جو مدرسه را ارتقا می‌دهد. این ارتقا به ویژه از طریق تقویت «مطالبه‌گری هوشمندانه» در دانش‌آموزان محقق می‌شود؛ آنان با تکیه بر این سرمایه، از انفعال خارج شده و برای بهبود شرایط آموزشی و اجتماعی به صورت فعال و سازنده اقدام می‌کنند. در نتیجه، مدرسه به کارگاهی برای پرورش شهروندانی مسئول، تاب‌آور و پیشرو تبدیل می‌شود که می‌دانند چگونه برای آینده‌ای بهتر بیافرینند و تلاش کنند.
نتیجه گیری: سرمایه روان‌شناختی با ایجاد یک اکوسیستم توانمندساز در مدرسه، نسلی تاب‌آور، امیدوار و کنشگر را پرورش می‌دهد. این تحول، مدرسه را از نهادی آموزشی به کارگاهی برای شهروندسازی فعال تبدیل کرده و آینده‌ای مشارکتی و مسئولانه را پایه‌ریزی می‌کند.