مقدمه ‌و هدف: ین اقدام‌پژوهی با هدف کاهش لکنت زبان دانش‌آموزی به نام امیر در پایه دوم ابتدایی و افزایش اعتمادبه‌نفس و مشارکت کلامی او در کلاس درس انجام شد. با توجه به نقش حیاتی مهارت‌های کلامی در رشد تحصیلی، اجتماعی و روانی دانش‌آموزان، تلاش شد تا با طراحی و اجرای مداخلات آموزشی و روانی مناسب، بخشی از چالش‌های گفتاری این دانش‌آموز کاهش یابد.
روش‌شناسی پژوهش: این پژوهش به شیوه کیفی و از نوع اقدام‌پژوهی انجام گرفت. داده‌ها از طریق مشاهده مستقیم، مصاحبه با والدین، همکلاسی‌ها، کادر مدرسه و استفاده از ابزارهای سنجش شدت لکنت (مانند ضبط صوت و پرسشنامه‌های گفتاری و روان‌شناختی) گردآوری و تحلیل شدند.
یافته ها: پس از اجرای راهکارهایی مانند ایجاد ارتباط عاطفی با دانش‌آموز، تشویق مستمر، واگذاری مسئولیت، تقویت مشارکت گروهی، ممانعت از تمسخر و حمایت خانواده، نتایج زیر به‌دست آمد:
کاهش میانگین در شدت لکنت زبان در موقعیت‌های مختلف گفتاری.افزایش چشمگیر اعتمادبه‌نفس در صحبت در جمع ، صحبت در کلاس . و مکالمه با دوستان .افزایش مشارکت درسی، کاهش اضطراب، و بهبود روابط اجتماعی دانش‌آموز.بهبود عملکرد تحصیلی در نتیجه مشارکت بیشتر و کاهش ترس از صحبت.
نتیجه گیری: یافته‌های این پژوهش نشان داد که رویکردهای تلفیقی آموزشی و روان‌شناختی در محیط مدرسه، به‌ویژه نقش فعال معلم در حمایت عاطفی و گفتاری از دانش‌آموز دارای لکنت، می‌تواند به کاهش چشمگیر اختلالات گفتاری و بهبود روانی و تحصیلی دانش‌آموز منجر شود. استمرار تمرین‌ها و همکاری خانه و مدرسه برای تقویت این مسیر ضروری است.