مقدمه‌و هدف: اختلالات یادگیری از جمله مشکلات شایع در کودکان است که عدم تشخیص و درمان به موقع آن آسیب جدی به زندگی حال و آینده کودک وارد می‌کند. این پژوهش با هدف اثربخشی درمان یکپارچه حسی-حرکتی بر خودپنداره و احساس تنهایی در دانش‏آموزان دختر پایه ششم دارای اختلال یادگیری شهرستان جهرم انجام شد.
روش‌شناسی پژوهش: پژوهش نیمه‏آزمایشی با طرح پیش‏آزمون و پس‏آزمون با دو گروه آزمایش و کنترل بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش‏آموزان دختر پایه ششم ابتدایی شهرستان جم در سال 1401 بود، که با روش نمونه‏گیری در دسترس تعداد 30 نفر انتخاب و در دو گروه مساوی 15 نفری جایگزین شدند. درمان یکپارچگی حسی-حرکتی طی 8 جلسه به‏صورت گروهی و هر هفته یک جلسه برای گروه آزمایش اعمال شد. برای گردآوری اطلاعات از پرسشنامه خودپنداره (ساراسوت، 1999) و پرسشنامه احساس تنهایی (راسل و همکاران، 1980) استفاده شد. داده‏ها با روش‏های آمار توصیفی، آزمون پیش‏فرض‏های آماری و تحلیل کوواریانس با نرم‏افزار آماری SPSS-26 تحلیل شد.
یافته‏ها: نتایج نشان داد درمان درمان یکپارچه حسی-حرکتی بر افزایش خودپنداره (54/38=F، 014/0=P، 607/0=η) و کاهش دشواری در تنظیم هیجان (79/28=F، 013/0=P، 625/0=η) آزمودنی‏های گروه آزمایش در مرحله پس‏آزمون اثربخش بوده است (05/0>P).
نتیجه‏گیری: با توجه به نتایج می‏توان گفت تمرینات یکپارچگی حسی-حرکتی بر بهبود سازه‏های شناختی-رفتاری در دانش‏آموزان مبتلا به اختلال یادگیری مؤثر است و درمانگران و مشاوران مدارس می‏توانند جهت بهبود عملکرد روانی-اجتماعی این کودکان از تمرینات یکپارچگی حسی-حرکتی استفاده نمایند.