مقدمه و هدف: هدف این اقدام‌پژوهی، بهبود تمرکز و مشارکت آموزشی یکی از دانش‌آموز پایه دهم مقطع متوسطه بود.
روش‌شناسی پژوهش: این گزارش به‌صورت اقدام‌پژوهی تک‌موردی و با ساختار توصیف وضعیت موجود، شواهد یک، تحلیل مسئله، انتخاب و اجرای راهکارها، نظارت، شواهد دو و بازاندیشی تنظیم شد. در این اقدام‌پژوهی برای گردآوری داده‌ها از مشاهده ی مستقیم کلاسی، چک‌لیست مشاهده‌ای پژوهشگرساخته (۱۰ شاخص، نمره‌گذاری ۰ تا ۳، دامنه ی ۰ تا ۳۰) و شاخص‌های رفتاری روزمره شامل میانگین تذکر در هر جلسه، تعداد فعالیت‌های ناتمام از ۱۰ فعالیت و درصد تکمیل فعالیت‌های برنامه‌ریزی‌شده استفاده شد. افزون بر این، مجموع نمرات خام فرم‌های گزارش والد و معلم کانرز به‌صورت توصیفی و نه تشخیصی ثبت شد و گزارش معلم، مدیر/معاون و خانواده نیز در چهار حوزه کدگذاری شد (هر حوزه ۰ تا ۳).
یافته‌ها: پس از اجرای راهکارها مشارکت کلاسی فریده افزایش یافت، او مدت بیشتری روی موضوع درسی ماند، در انجام مسئولیت‌ها منسجم‌تر عمل کرد، وسایل خود را کمتر گم کرد و تعداد تذکرهای لازم برای بازگرداندن توجه کاهش یافت. در چک‌لیست مشاهده‌ای پژوهشگرساخته (۱۰ شاخص، دامنه ۰ تا ۳۰)، نمره کل از ۲۵ به ۱۰ رسید (کاهش توصیفی ۶۰ درصدی) و نمره هر ۱۰ شاخص کاهش یافت. در شاخص‌های رفتاری روزمره نیز میانگین تذکر در هر جلسه از ۱۲ به ۵، فعالیت‌های ناتمام از ۶ به ۲ از ۱۰ و تکمیل فعالیت‌های برنامه‌ریزی‌شده از ۴۰ به ۸۰ درصد تغییر یافت.
نتیجه‌گیری: راهبردهای ساختارمند شامل خردکردن تکالیف، دستورهای مرحله‌به‌مرحله، ابزارهای دیداری و تقویت مثبت، با بهبود در تمرکز و مشارکت فریده همراه بود و شواهد کیفی و عددی در یک جهت قرار گرفتند. با این حال، به دلیل تک‌موردی بودن پژوهش، نبود گروه مقایسه، اجرای هم‌زمان چند راهکار و استفاده از ابزار پژوهشگرساخته، اثر علّی هر راهکار به‌تنهایی قابل اثبات نیست و نتایج قابل تعمیم آماری نیستند.