مقدمه و هدف: با توجه به اهمیت زبان به عنوان کامل‌ترین ابزار ارتباطی و جایگاه کلیدی درس ادبیات فارسی در این زمینه، این پژوهش با هدف یافتن راهکاری برای افزایش علاقه دانش‌آموزان به این درس انجام شد. پرسش اصلی این بود که چرا برخی دانش‌آموزان به ادبیات فارسی علاقه ندارند و چگونه می‌توان این بی‌علاقگی را برطرف ساخت.

روش پژوهش:روش پژوهش کیفی و از نوع اقدام پژوهی بود.ابزار جمع آوری اطلاعات در این پژوهش مصاحبه بود.

یافته ها: یافته‌ها نشان داد که نقش هدایت‌گر معلم در انتخاب و اجرای نمایش، مسیر را برای دانش‌آموزان هموار می‌کند. مشارکت فعال آنان در ساخت عروسک و طراحی صحنه، خلاقیت و علاقه‌شان را شکوفا می‌سازد. استفاده از فیلم‌های آموزشی، آگاهی و مهارت هنری دانش‌آموزان را افزایش می‌دهد. در نهایت، واگذاری مسئولیت به تمامی دانش‌آموزان در مراحل مختلف کار، احساس مسئولیت‌پذیری و همکاری گروهی را در آنان تقویت می‌کند.

نتیجه گیری: در مجموع، روش نمایشی با وجود زمان‌بر بودن، تأثیر شگرفی در افزایش مشارکت و علاقه دانش‌آموزان داشت و توانست کلاسی با مشارکت محدود را به محیطی پویا و با اشتیاق تبدیل کند. رضایت دانش‌آموزان و اولیا از شکوفایی استعدادها، مؤید کارآمدی این رویکرد در تدریس دروسی با قابلیت روایت‌پذیری است.