مقدمه ‌و هدف: خودکشی از جمله آسیب‏های روانی-اجتماعی با ماهیت پیچیده و ریسک فاکتورهای مختلف است. لذا این پژوهش با هدف پیش‏بینی افکار خودکشی براساس احساس انسجام روانی و دشواری در تنظیم هیجان در دانش‏آموزان دوره متوسطه اول انجام شد.
روش‌شناسی پژوهش: پژوهش توصیفی-همبستگی بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش‏آموزان پسر مقطع متوسطه اول شهر مشهد در سال 1402 بود. با روش نمونه‏گیری در دسترس تعداد 200 نفر انتخاب و به ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه افکار خودکشی (بک، 1991)، حس انسجام روانی (فلنسبرگ و همکاران، 2006)، و پرسشنامه دشواری تنظیم هیجان (گراتز و رومر، 2004) پاسخ دادند. برای تحلیل داده‏ها از آزمون همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه با روش ورود همزمان و نرم‏افزار آماری SPSS-v26 استفاده شد.
یافته‏ها: نتایج نشان داد که بین نمرات حس انسجام روانی (425/0-=r) با گرایش دانش‏آموزان پسر به افکار خودکشی همبستگی منفی و معناداری وجود دارد (05/0>P). این رابطه بین نمرات دشواری تنظیم هیجان (538/0=r) با گرایش به افکار خودکشی، مثبت و معنادار بود (05/0>P). تحلیل رگرسیون نیز نشان داد که متغیرهای پیش‏بین با هم توان تبیین 30 درصد از واریانس گرایش به افکار خودکشی در دانش‏آموزان پسر را داشته‏اند.
نتیجه‏گیری: با توجه به نتایج می‏توان با شناسایی متغیرهای هیجانی و روانی افکار خودکشی در نوجوانان را در موقعیت‏های بحرانی کاهش داد.