مقدمه و هدف: استرس ادراک‌شده در سال‌های دبستان می‌تواند با تغییر در هیجان، رفتار، توجه، مشارکت و تجربه جسمانی کودک همراه شود. هدف این اقدام‌پژوهی، شناسایی نشانه‌ها و موقعیت‌های مرتبط با استرس در دانش‌آموزان کلاس سوم «الف» دبستان حاج رحیم خالصی ناحیه ۴ شیراز و ارزیابی مجموعه‌ای از اقدامات کلاسی برای کاهش این نشانه‌ها بود.
روش شناسی پژوهش: پژوهش با رویکرد اقدام‌پژوهی و در یک کلاس ۳۰ نفره انجام شد. بازه اجرای مداخله بر اساس اطلاعات پژوهشگر از ۲۰ بهمن ۱۴۰۴ تا ۳۰ اردیبهشت ۱۴۰۵ بود و اقدامات در شش مرحله اصلی، همراه با تمرین‌های تکرارشونده کلاسی، اجرا شدند. شواهد نوع اول و دوم از طریق مشاهده ساختاریافته، چک‌لیست مشاهده بازسازی‌شده بر مبنای ثبت‌های پژوهشگر، مصاحبه نیمه‌ساختاریافته با ۱۴ دانش‌آموز و گفت‌وگو با ۱۲ والد گردآوری شد؛ مصاحبه‌ها تا اشباع اطلاعاتی ادامه یافت.
یافته‌ها:یافته‌ها نشان می‌دهد که در جمع‌بندی شواهد اولیه، ۱۵ نفر از ۳۰ دانش‌آموز (۵۰٪) نشانه‌های قابل‌توجه استرس را نشان می‌دادند. پس از مداخله، این تعداد به ۶ نفر (۲۰٪) کاهش یافت؛ یعنی کاهش ۳۰ واحد درصدی و کاهش نسبی ۶۰٪ در این شاخص توصیفی. هم‌زمان کاهش بی‌قراری، گوشه‌گیری و تحریک‌پذیری و افزایش تمرکز، مشارکت، احساس امنیت و اعتمادبه‌نفس گزارش شد. نتیجه‌گیری: شواهد از سودمندی یک رویکرد حمایتی، مشارکتی و چندوجهی برای کاهش نشانه‌های استرس در کلاس حمایت می‌کند. با توجه به نبود ابزار استاندارد تشخیصی و گروه مقایسه، نتایج باید به‌صورت زمینه‌مند و توصیفی تفسیر شوند.
نتیجه‌گیری: شواهد از سودمندی یک رویکرد حمایتی، مشارکتی و چندوجهی برای کاهش نشانه‌های استرس در کلاس حمایت می‌کند. با توجه به نبود ابزار استاندارد تشخیصی و گروه مقایسه، نتایج باید به‌صورت زمینه‌مند و توصیفی تفسیر شوند.